Máis sancións, máis tiros no pé: a UE axeónllase outra vez ante o seu amo
Camaradas, volvemos ás andadas. A Unión Europea dos pagafantas, dos traidores de luva branca, dos mediocres que se cren estadistas e dunha ultradereita que xa nin disimula a súa xenuflexión ante o trumpismo e o sionismo internacional prepárase para dispararse no pé unha vez máis. E, como sempre, quen pagará a bala non serán quen a disparan.
O anuncio de Kallas: outono de sancións, inverno de miseria
Kaja Kallas, xefa da diplomacia comunitaria, anunciou que no outono chegará o maior paquete de sancións contra Rusia de toda a historia do bloque. Díxoo sen despeitearse, nunha entrevista concedida ao medio alemán Die Welt: a lista de sancionados medrará de golpe nun terzo se o paquete se aproba. Xa van 21 paquetes desde que comezou a guerra e xa son máis de 3.100 as persoas físicas e xurídicas incluídas na lista negra europea. Unha cifra récord da que Bruxelas presume coma se fose un trofeo, cando, en realidade, é o certificado de defunción dunha política exterior que non ten rumbo propio e que non defende os intereses dos seus pobos, senón os de Washington e Tel Aviv.
Porque non nos enganemos: cada sanción, lonxe de dobrar a Rusia, repercutiu directamente sobre a clase traballadora europea. Encareceu a enerxía, disparou a inflación, estrangulou a pequena industria e afundiu millóns de familias na precariedade. E, mentres tanto, Kallas soña con que as posicións da UE converxan coas dun Senado estadounidense que, impulsado por Lindsey Graham, segue empurrando a escalada. Máis madeira para seguir alimentando a fogueira e quentándonos, iso si, cada vez máis preto dos pés do tolo Trump: non como aliado, senón como amo.
Unha crise que non é natural: é unha decisión de clase
Isto non é unha catástrofe natural, camaradas. É unha catástrofe fabricada, decisión tras decisión, por unha caste de parlamentarios europeos que cobran soldos cos que nin soñan os traballadores aos que din representar, engordados ademais polas mordidas dos lobbies enerxéticos e militares. A esa xente, o sufrimento dos cidadáns europeos non lles roza nin de lonxe. Son clasistas, son vendepatrias e a súa empatía con quen paga a factura das súas sancións é exactamente cero.
Cada un destes paquetes de castigo, 21 e contando, conseguiu un único resultado tanxible: agravar a crise económica e enerxética, afundir aínda máis o pouco que queda do Estado do benestar europeo e consolidar a submisión do continente aos desexos do amo Trump. Non freou a guerra. Non trouxo a paz. Só trouxo máis ruína para quen menos ten.
Ou espertamos, ou acabarán de vendernos
Ou espertamos, camaradas, ou non van deixar nada por vender nin por entregar. Ou somos plenamente conscientes de que tipo de xente decide hoxe polos pobos de Europa, ou acabaremos sendo exactamente o que quere Donald Trump: un novo patio traseiro dos Estados Unidos e Israel, xestionado por gobernos monicreques en mans de vendepatrias subordinados ao imperialismo ianqui e ao sionismo internacional.
A loita de clases non entende de sancións diplomáticas nin de comunicados de Bruxelas. Entende de facturas da luz, de salarios que non chegan a fin de mes e dunha clase traballadora europea á que cada vez se lle esixe máis sacrificio en nome dunha guerra que non é a súa.
¡Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
