ONU: cando Netanyahu ou Trump entran pola porta, a dignidade sae pola outra.
A Asemblea Xeral da ONU tocou fondo esta semana, e fíxoo por partida dobre: por un lado, permitindo que un xenocida condenado pola propia comunidade internacional suba á súa tribuna coma se fose un estadista máis; por outro, demostrando que nin sequera ese escaparate diplomático, tan afeito a mirar cara a outro lado, puido tragarse enteiro o espectáculo. Setenta e sete delegacións levantáronse e abandonaron a sala antes de que Netanyahu abrise a boca. E, aínda así, o xenocida tivo a desvergoña de subir ao atril para chamar «covardes» a quen se negou a dignificalo coa súa presenza.
Unha sala baleira para un discurso de sangue.
Netanyahu tivo que falar practicamente só, entre abucheos e ante un hemiciclo medio baleiro. Non foi un puñado de delegados incómodos: foron 77 países, de todos os continentes, os que decidiron non ser cómplices nin co seu silencio nin coa súa presenza.
España, pola súa banda, nin sequera se molestou en acudir á cita, ausentándose directamente do discurso. É o mínimo esixible, aínda que chegue tarde e sexa insuficiente fronte á complicidade histórica dos gobernos españois co xenocidio.
A lista da dignidade.
Estes son os países que decidiron non calar coa súa presenza:
Países árabes (18): Palestina, Xordania, Líbano, Iraq, Arabia Saudita, Catar, Kuwait, Omán, Iemen, Siria, Exipto, Sudán, Tunisia, Alxeria, Libia, Mauritania, Somalia e Comores.
Asia e Turquía (14): Turquía, Irán, Paquistán, Afganistán, Bangladesh, Indonesia, Malaisia, Brunei Darussalam, Maldivas, Myanmar, Corea do Norte, Turkmenistán, Uzbequistán e Kirguizistán.
África non árabe (20): Sudáfrica, Senegal, Xibuti, Angola, Congo, República Democrática do Congo, Liberia, Eritrea, Chad, República Centroafricana, Madagascar, Níxer, Botswana, Uganda, Lesoto, Esuatini, Guinea Ecuatorial, Mozambique, Namibia e Quenia.
América Latina e o Caribe (17): Nicaragua, Cuba, Brasil, Surinam, Panamá, Venezuela, Antigua e Barbuda, Belice, Barbados, Colombia, Dominica, Perú, Santa Lucía, Bahamas, Bolivia, Güiana e Chile.
Europa (6): Macedonia do Norte, San Marino, Eslovenia, Bosnia e Hercegovina, España e Irlanda.
Oceanía (2): Tuvalu e Tonga.
O xenocida convertido en vítima.
Fronte a este rexeitamento mundial, o criminal de guerra fixo o que sempre fai: inverter os papeis e presentarse como vítima. Chamou «covardes» aos representantes de 77 nacións por negarse a aplaudilo, mentres el mesmo ten sobre os seus ombreiros unha orde de detención internacional que ningún goberno occidental se atreve a executar.
Ese é o nivel de cinismo que permite a ONU na súa tribuna: un fuxitivo da xustiza internacional dando leccións de valentía.
Humillación ata o último minuto.
Non contento con baleirar a sala da ONU, Netanyahu ordenou retransmitir o seu discurso en directo a través de altofalantes repartidos por toda a Franxa de Gaza, segundo informaron medios locais citando fontes do propio exército israelí.
É dicir: mentres bombardea, mata de fame e masacra a poboación palestina, tamén quixo obrigala a escoitar a súa propaganda bélica a todo volume, nun exercicio máis de sadismo e humillación cara a un pobo que xa o perdeu todo.
O propio Netanyahu chegou a afirmar que quería que as súas palabras chegasen aos móbiles dos gazatíes, dirixidas supostamente a Hamás e a quen retén os reféns, nun novo xiro propagandístico para xustificar o inxustificable.
O veto a Abbas e o dobre rasero de sempre.
Mentres o xenocida podía falar libremente ante a Asemblea, o presidente palestino, Mahmud Abbas, nin sequera puido pisar chan estadounidense: Washington vetoulle a entrada no país.
Aí queda retratada, unha vez máis, a falsa neutralidade dos Estados Unidos e o seu papel de patrocinador incondicional do Estado de Israel.
E, por se fixese falta máis proba diso, a propia delegación estadounidense aplaudiu con entusiasmo cando Netanyahu mencionou a Trump e os seus supostos intentos de asasinato, nunha escena vergoñenta que demostra ata que punto Washington converteu a Asemblea Xeral nun decorado máis da súa propaganda conxunta.
Nova York nas rúas, a ONU na vergoña.
Mentres isto ocorría dentro do edificio, fóra, centos de manifestantes concentrábanse no centro de Nova York para protestar contra a presenza dun criminal buscado pola xustiza internacional.
Ese contraste dio todo: dentro, a diplomacia cómplice segue a aplaudir a xenocidas e pallasos como o arxentino Javier Milei; fóra, a xente segue esixindo xustiza para Palestina.
Setenta e sete países víronlle as costas a un xenocida. Non abonda, pero é un primeiro paso. Agora toca que esa dignidade diplomática se traduza en sancións reais, nun embargo de armas e na ruptura de relacións co Estado de Israel.
A solidariedade internacionalista con Palestina non pode quedar nun xesto simbólico nunha sala de Nova York: ten que ser loita organizada en cada fábrica, en cada sindicato, en cada barrio.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
