O can de guerra e os seus cómplices: por que a clase traballadora non ten amigos a medias
Camaradas:
Escribo isto sen ánimo de gustar a ninguén, porque a claridade de clase non está para complacencias. Como traballador e como militante, teño que dicir alto e claro dúas cousas que moitos, por comodidade ou por cálculo electoral, prefiren non dicir: a dereita é o noso inimigo declarado, e a socialdemocracia nunca foi nin será a nosa amiga.
O inimigo que non disimula.
A dereita e a ultradereita non finxen. Son o can de guerra do capital, adestrado para morder alí onde o patrón sinale: o inmigrante, o sindicalista, a muller que reclama os seus dereitos, o pobo que se organiza. A súa función histórica é esa e ningunha outra: conter a clase traballadora co medo, co embuste e, cando fai falta, coa porra. Non hai sorpresa neles. Sabemos quen son e a quen serven.
O inimigo que sorrí.
O verdadeiramente perigoso é aquel que se presenta como alternativa e remata administrando o mesmo. A socialdemocracia fixo da xestión do capitalismo o seu horizonte máximo e da desmobilización obreira o seu método de goberno. Pacta recortes, asina reformas laborais, mira para outro lado cando os fondos voitre expulsan familias ou cando unha multinacional incumpre os convenios colectivos. Non é a nosa amiga: é a que nos convence de agardar sentados mentres nos quitan o pouco que temos.
Os «progres», cómplices e tamén vítimas.
E logo está esa progresía de salón, cómoda nos seus despachos e nas súas tertulias, que mira con condescendencia á clase traballadora organizada mentres aplaude discursos baleiros. Son cómplices, si, porque o seu silencio e a súa tibieza abren camiño á dereita. Pero non nos enganemos: tamén eles, tarde ou cedo, serán vítimas do mesmo sistema ao que hoxe serven de coartada. O capital non fai distincións sentimentais cando chega a hora de recortar dereitos.
Conciencia de clase, non inxenuidade.
Non se trata de pesimismo, senón de lucidez. A clase traballadora non pode permitirse ilusións nin con quen nos ataca de fronte nin con quen nos traizoa polas costas con boas palabras. A única saída é a organización obreira independente, sen titorías nin componendas, capaz de facer fronte tanto ao can de guerra coma a quen lle deixa o terreo libre.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
