Saúde ou rendibilidade? A chantaxe da produtividade.
O modelo de xestión da Xunta sitúa o factor económico por riba da saúde. Ao incorporar a duración das incapacidades temporais como indicador de produtividade, devalúase o criterio clínico dos profesionais da atención primaria.
Ataque á autonomía médica: Condicionar un complemento salarial anual a que as baixas non excedan un estándar estatístico presiona o profesional. Cada persoa ten un proceso de recuperación único que ningún manual de tempos óptimos pode homoxeneizar.
Quebra da confianza: Esta medida dinamita a relación de confianza entre o médico e o paciente. O enfermo entra na consulta co temor de se recibe a alta médica real ou de se se busca o cumprimento dun obxectivo financeiro institucional.
Ocultación das carencias do sistema: A Xunta obvia deliberadamente que a longa duración de moitas baixas se debe ás listas de agarda crónicas para especialistas, probas diagnósticas e intervencións cirúrxicas. Un paciente permanece máis tempo de baixa porque o propio sistema público tarda meses en atendelo, non por vontade propia ou compracencia do facultativo.
A resposta social: Dignidade fronte ao desmantelamento.
As reaccións en contra desta medida reflicten o rexeitamento unánime dos colectivos profesionais e sindicais:
Oposición dos colexios médicos: As organizacións colexiais de Galicia e sociedades como AGAMFEC tachan a medida de «burda» e denuncian presións inadmisibles para acelerar as altas.
A Xunta de Galicia cuestiona a honestidade de traballadores e facultativos.
Criminalización da clase traballadora:
Desplégase unha campaña que asocia implicitamente a incapacidade temporal co fraude laboral, incrementando a contratación de inspectores sanitarios en lugar de reforzar o persoal clínico dos centros de saúde.
Conclusión: A sanidade non é unha empresa.
Os dereitos laborais e o dereito á saúde non poden estar supeditados ao aforro fiscal nin a obxectivos numéricos corporativos. Un goberno que premia economicamente por restrinxir o tempo de recuperación dun traballador enfermo vulnera os principios de equidade e benestar social.
A solución para reducir o gasto en incapacidades temporais non require presionar o persoal de atención primaria. Pasa necesariamente por investir na sanidade pública, axilizar de forma efectiva as listas de agarda, garantir condicións laborais dignas e penalizar o incumprimento empresarial na prevención de riscos laborais. Defender la sanidade pública implica impedir que se converta nunha ferramenta de control e axuste orzamentario á custa da saúde das maiorías sociais.
André Abeledo Fernández
