Máis papistas que o Papa
Hai imaxes que valen máis ca mil palabras. E hai imaxes que valen máis ca mil programas electorais. A fotografía do paso do Papa León XIV polas Cortes Xerais deixou unha desas instantáneas que retratan á perfección o estado da política española en 2026.
Na foto aparece practicamente todo o sistema político, económico e sindical do país. Os secretarios xerais de CCOO e UGT, o presidente da patronal, dirixentes do PSOE, SUMAR, JUNTS, ESQUERRA, PP e VOX. Un auténtico milagre ecuménico. Onde normalmente existen diferenzas irreconciliables, debates encendidos e discursos enfrontados, de súpeto todo o mundo sorrí, aplaude e posa unido arredor do líder da Igrexa Católica.
A imaxe é reveladora porque demostra ata que punto a política contemporánea substituíu a ideoloxía polo espectáculo, as conviccións polo postureo e a coherencia pola fotografía.
Resulta difícil non sentir certa perplexidade ao contemplar como dirixentes que se reivindican herdeiros do movemento obreiro, do republicanismo, do marxismo ou do laicismo compiten por aparecer xunto ao máximo representante dunha institución relixiosa que historicamente mantivo posicións profundamente conservadoras en numerosos ámbitos sociais e políticos.
Pero igualmente chamativo resulta observar a quen se presenta como o máis fervente defensor das raíces cristiás de España compartindo protagonismo con aqueles aos que habitualmente cualifica de inimigos da nación, comunistas ou separatistas. Durante uns minutos desaparecen os insultos, as trincheiras mediáticas e os discursos incendiarios. A foto pono todo en orde.
Ao final, a sensación que queda é que moitos dos nosos dirixentes son hoxe máis papistas ca o Papa. Non porque practiquen especialmente a doutrina católica, senón porque entenden perfectamente o valor mediático de aparecer preto dunha figura que aínda conserva unha importante influencia simbólica.
A cuestión de fondo non é o Papa. Calquera xefe de Estado merece o respecto institucional correspondente. O problema é a teatralización política que rodea estes actos e a facilidade coa que moitos esquecen os seus propios principios cando aparece unha cámara diante.
Un Estado verdadeiramente laico non precisa converter unha visita relixiosa nun acontecemento político nacional. E unha esquerda que se tome en serio a si mesma debería reflexionar sobre que mensaxe transmite cando quen fala constantemente de emancipación, racionalismo e separación entre Igrexa e Estado acaba competindo por saír na mesma fotografía que o xefe dunha confesión relixiosa.
O que vimos estes días non foi unha demostración de fe. Foi unha demostración de oportunismo.
E quizais por iso a imaxe resulta tan poderosa. Porque nela aparecen xuntos empresarios e sindicalistas, conservadores e progresistas, centralistas e nacionalistas. Non unidos por un proxecto común para mellorar a vida da xente, senón por algo moito máis sinxelo: a necesidade de estar na foto.
Unha fotografía que resume perfectamente unha época na que a imaxe pesa máis ca as ideas e na que a coherencia política semella terse convertido nunha reliquia moito máis difícil de atopar ca calquera milagre.
André Abeledo Fernández
