A miña definición de comunista, ou por que non teño que desculparme por selo.
Hai anos escribín unha frase que segue a ser, para min, a bruxola de todo o que penso e de todo o que escribo: un comunista é unha persoa que pensa que calquera persoa, polo feito de ter nacido, ten dereito a unha vida digna e a ter as súas necesidades básicas cubertas, é unha persoa que pensa que a economía ten que estar ao servizo do ser humano e non o ser humano ao servizo da economía, é unha persoa que pensa que temos que traballar para vivir e non vivir para traballar, é quen considera que a patria é a clase obreira e quen pensa que a solidariedade, a igualdade, a fraternidade e a xustiza social son os alicerces dun futuro socialista.
Non é unha consigna, é unha declaración de principios que se sostén soa, sen necesidade de citar tochos teóricos nin de refuxiarse na erudición. E precisamente por iso molesta tanto a quen vive cómodo no sistema: porque non fai falta ser un intelectual para entendela, fai falta ser honesto.
Imos por partes, porque cada liña desa definición é unha labazada á lóxica capitalista.
Que calquera persoa, polo feito de ter nacido, teña dereito a unha vida digna. Soa obvio, verdade? Pois non o é para un sistema que reparte a vida por sorteo: naces nun barrio ou noutro, nunha familia con recursos ou sen eles, e a partir de aí o capitalismo decide se terás sanidade de calidade, se comerás ben, se terás teito. Un comunista rexeita esa lotaría. Non pedimos igualdade de oportunidades dentro das regras do xogo capitalista, pedimos cambiar o xogo.
Que a economía estea ao servizo do ser humano e non ao revés. Aquí está a clave de todo. O capitalismo fixo que creamos que somos nós quen debemos axustarnos á economía: que se o mercado esixe precariedade, aceptamos precariedade; que se esixe recortes, aceptamos recortes; que se esixe que traballemos ata os setenta anos, aceptámolo tamén. Un comunista inverte esa ecuación: a economía existe para nós, non nós para ela. Se non xera benestar, sobra.
Que traballemos para vivir e non vivamos para traballar. Eu fun caixeiro, reponedor, delegado sindical, dezaoito anos dentro de Mercadona ensináronme que o capitalismo necesita convencernos de que a nosa identidade se mide en produtividade. E non. Somos pais, nais, militantes, lectores, xente que quere sentarse a comer sen mirar o reloxo. A vida non é un anexo do traballo, o traballo debería ser un medio para vivir a vida.
Que a patria sexa a clase obreira. Esta é a parte que máis incomoda a quen confunde patriotismo con bandeiras. A nosa patria non ten fronteiras porque a explotación tampouco as ten. O compañeiro explotado en Galicia ten máis en común co obreiro explotado en Marrocos ou en Colombia que co empresario que comparte con el o mesmo DNI. As bandeiras dividen, a conciencia de clase une.
Que a solidariedade, a igualdade, a fraternidade e a xustiza social sexan os alicerces dun futuro socialista. Non é unha utopía inalcanzable, é un proxecto político concreto que xa demostrou, alí onde se aplicou con seriedade, que é capaz de garantir vivenda, sanidade, educación e xubilación digna a millóns de persoas.
Vivimos tempos en que o fascismo volve amosar a cabeza en toda Europa, alimentado precisamente polo fracaso dunha socialdemocracia que renunciou a esta definición, que preferiu administrar o capitalismo en vez de combatelo. Fronte a iso, a miña resposta segue a ser a mesma que hai anos: ser comunista non é unha etiqueta do pasado, é a única forma de mirar o presente con dignidade e o futuro con esperanza.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
