Venezuela secuestrada: a Democracia Bolivariana fronte ao fascismo imperial do petróleo.
Camaradas,
Hugo Chávez falou sempre da democracia protagónica, a que vai moito máis alá de votar cada cinco anos e meter unha papeleta nunha urna. Falou da unión cívico-militar, da base socialista e bolivariana, dun pobo que deixa de ser espectador do seu propio destino para converterse en protagonista. O socialismo da República Bolivariana nunca foi unha copia de nada nin de ninguén: desde o primeiro día, a figura do Libertador Simón Bolívar e a conciencia de clase dun pobo historicamente saqueado formaron a columna vertebral do proxecto que Chávez levantou e que Nicolás Maduro sostivo, cos seus acertos e as súas contradicións, durante máis dunha década baixo o asedio permanente do imperio.
En ningún país do mundo se votou tanto como en Venezuela. Desde a vitoria do MVR en 1998, o pobo venezolano foi chamado unha e outra vez a decidir, a ratificar, a corrixir, a construír as ferramentas dunha democracia participativa que puña o poder en mans das maiorías e non en mans dunha oligarquía vendida a Washington. Esa é a verdadeira acusación que nunca perdoaron nin perdoarán: que Venezuela se atrevese a dicir que o seu petróleo era do seu pobo e non de Wall Street.
O crime que Occidente chama operación.
Na madrugada do 3 de xaneiro de 2026 o imperio cruzou a última liña vermella. Forzas especiais estadounidenses, na chamada «Operación Determinación Absoluta», irromperon en Caracas e secuestraron ao presidente constitucional de Venezuela, Nicolás Maduro, xunto á súa esposa Cilia Flores. Sacárono do seu país en helicóptero, procesárono coma a un delincuente común nunha sede da DEA en Nova York e exhibírono esposado e engrilloado ante as cámaras, no que o propio Secretario de Guerra dos Estados Unidos definiu, sen ningún pudor, como unha demostración de «letalidade e precisión». Donald Trump chamouna unha das operacións militares «máis impresionantes» da historia do seu país. Nós chamámola polo seu nome: secuestro de Estado, terrorismo internacional, un maxinicidio político disfrazado de operación antidroga.
Perante o tribunal de Manhattan, Maduro mantívose firme, como se mantivo firme Chávez cando o secuestraron no golpe de 2002: «Non son culpable, son un home decente, sigo sendo o presidente do meu país. Son un prisioneiro de guerra.» Así fala un revolucionario perante o tribunal do Imperio, non perante a xustiza.
O obxectivo nunca foi a democracia: foi o petróleo.
Que ninguén se engane. Nunca foron os dereitos humanos. Nunca foi o narcotráfico. Ese mesmo fin de semana, mentres o pobo venezolano aínda non saía do seu abraio, Trump reuníase na Casa Branca coas grandes petroleiras e anunciaba que os Estados Unidos controlarían a explotación do petróleo venezolano «durante moito máis» dun ano. Washington foi máis alá: declarou que controlará as vendas de petróleo venezolano de xeito indefinido, cos ingresos depositados en contas do Tesouro estadounidense, sen que ninguén en Caracas saiba con certeza que proporción, se é que algunha, chegará finalmente ao pobo venezolano. Segundo cifras recentes, a facturación do petróleo requisado xa supera os 13.000 millóns de dólares desde o secuestro, mentres Trump presume publicamente de que esas ganancias xa «pagaron a guerra varias veces».
Baixo presión directa de Washington, a Asemblea Nacional foi obrigada a reformar a Lei de Hidrocarburos para entregar a capital privado, local e estranxeiro, o que durante vinte e cinco anos foi propiedade soberana do pobo venezolano a través de PDVSA. O que Chávez construíu con conciencia de clase e suor colectivo, o Imperio desmontouno en semanas con helicópteros Delta Force e presión de mercado.
Unha ocupación que non se atreve a chamarse ocupación.
Oito meses despois do secuestro, a fachada de «transición democrática» que prometeu Washington espiuse por completo. A interina Delcy Rodríguez goberna baixo titela directa dos Estados Unidos, sen ceder nin un centímetro de poder real a ninguén, nin sequera á propia oposición que aplaudiu a intervención. Diosdado Cabello, con 25 millóns de dólares de recompensa sobre a súa cabeza posta polo mesmo goberno que agora comercia con el, segue sendo ministro do Interior. Nin Edmundo González nin María Corina Machado, os favoritos de sempre do Departamento de Estado, recibiron nin unha migalla de poder: Trump descartounos sen máis, porque o único que lle interesa de Venezuela nunca foi a democracia, foi o cru.
E mentres tanto, o pobo venezolano paga a factura da infamia por partida dobre. En xuño, dous terremotos xemelgos sacudiron Caraballeda e deixaron máis de cinco mil mortos, unha traxedia que expuxo ante o mundo enteiro a incapacidade e o desinterese do goberno interino, máis ocupado en garantir os barcos petroleiros a Washington que en atender ao seu propio pobo soterrado baixo os cascallos. Ese é o verdadeiro rostro da «liberación» prometida: salarios de fame, inflación, servizos públicos colapsados e un goberno interino que responde perante Wall Street e non perante Caracas.
Curiosa ditadura a de Venezuela.
Dicían que Venezuela era unha ditadura. Curiosa ditadura onde o pobo votaba máis que en ningún outro país do planeta, onde a oposición tiña medios privados, roldas de prensa e financiamento estranxeiro para pedir sancións contra o seu propio pobo. Nunha ditadura de verdade a oposición está en fosas comúns, en campos de concentración ou no exilio; na Venezuela chavista estaba a dar entrevistas na CNN. O que había alí era unha Democracia con maiúsculas, imperfecta coma todas, asediada coma ningunha, fronte a unha oposición vendida que hoxe aplaude o secuestro do seu propio presidente e a entrega do petróleo do pobo ás multinacionais yanquis.
Non pasarán.
A detención, o traslado forzoso e a humillación pública dun mandatario electo é a máxima expresión do fascismo internacional administrado polo gran capital petroleiro. Onte foi Iraq. Onte foi Libia. Onte foi Siria. Hoxe é Venezuela. Mañá pode ser calquera pobo que se atreva a dicir que os seus recursos son seus e non de Washington.
A clase traballadora internacional non pode mirar para outro lado. Esixir a liberación do presidente Nicolás Maduro e o respecto absoluto á soberanía bolivariana é hoxe un deber central do internacionalismo obreiro. Chávez volverá nacer cada mañá, en cada fábrica, en cada folga, en cada pobo que se negue a axeonllarse. E Nicolás Maduro seguirá sendo, en Nova York ou en Caracas, o presidente lexítimo dun pobo que non deixou de resistir.
Non pasarán!
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
