Ceuta: a vergonza compartida de quen xoga co sufrimento alleo
Camaradas:
O que está a pasar en Ceuta é unha traxicomedia. Sería só comedia, a comedia grotesca da hipocrisía política, se non fose, ante todo, un drama humano: xente que foxe da fame e da represión, xogándose a vida, e que se atopa convertida en munición arroxadiza entre gobernos que a usan sen mirala á cara.
E cando digo que todos menten, non esaxero. Mente o Goberno español, que non se atreve a dicir en voz alta o que sabe perfectamente: que detrás desta avalancha migratoria está a man de Marrocos, presionando, chantaxeando. Mente a dereita, VOX incluído, que esixe «man dura» con Rabat mentres se coida moito de sinalar quen move realmente os fíos desde Washington e Tel Aviv. E mente, por suposto, o reino alauí, que sabe perfectamente o que fai e por que o fai.
Porque non nos enganemos: ninguén cre que Marrocos actúe só. Rabat non move a presión migratoria sobre Ceuta sen o visto e prace de Washington e sen a connivencia dun Israel que leva anos utilizando a política exterior marroquí como panca contra España. É a mesma lóxica que en 2020 levou a Administración Trump a recoñecer a soberanía marroquí sobre o Sáhara Occidental, a cambio de que Rabat normalizase as relacións con Tel Aviv: territorios alleos convertidos en moeda de cambio xeopolítica. Esa hipoteca seguímola pagando hoxe, en forma de menores empurrados ás valas.
E aquí toca lembrar a historia, porque sen ela non se entende nada. En 1975, coa Marcha Verde, Marrocos ocupou o Sáhara Occidental —daquela provincia española— co respaldo diplomático dos Estados Unidos, en pleno contexto da Guerra Fría e da diplomacia de Henry Kissinger. España, en plena agonía do franquismo, entregou o pobo saharauí a un novo poder colonial. Felipe González prometeu, antes de chegar á Moncloa, que axudaría os saharauís a recuperar a súa independencia. Décadas despois, mantén estreitos vínculos persoais e de negocios coas elites marroquís, mentres o Sáhara segue ocupado. Desa traizón vimos.
E hoxe? Hoxe asistimos a unha espionaxe israelí, o programa Pegasus, utilizado —segundo as revelacións xornalísticas de 2021, confirmadas por investigacións oficiais— para intervir teléfonos do propio Goberno español, presuntamente por parte de Marrocos. Hoxe asistimos a un Goberno de Trump que chama «colonos» aos españois de Ceuta e Melilla e dá ás a quen reclama eses territorios como marroquís. E non é só Washington: en 2019, Yair Netanyahu, fillo do primeiro ministro israelí, chamou publicamente a «árabes e musulmáns» a «liberar» Ceuta e Melilla, equiparándoas con Cisxordania nun cruzamento dialéctico coa ocupación palestina. A mensaxe é vella, pero a lóxica que a sostén segue viva: Ceuta como arma arroxadiza contra España cando convén a Israel ou a Trump.
Fronte a isto, a dereita española e europea fai un teatro miserable. A dereita catalá reduce o drama migratorio a unha pelexa de competencias autonómicas, coma se o problema fose quen xestiona a fronteira e non por que milleiros de persoas arriscan a vida para cruzala. Giorgia Meloni esixe explicacións a España cando Italia recibe o dobre de inmigración e a súa represión draconiana non freou nada. É a mediocridade discursiva dunha dereita que só sabe sinalar Marrocos cando lle serve para atacar o Goberno de quenda, e cala coma unha tumba ante Washington e Tel Aviv.
A verdade, camaradas, é incómoda para todos: a inmigración estase a usar como arma xeopolítica. Marrocos é unha ditadura sátrapa, inimiga do seu propio pobo antes que de ninguén, e ese pobo —o mesmo que manda os seus fillos a xogarse a vida nunha patera— é tamén vítima deste xogo. Trump decidiu usar Ceuta para desestabilizar España e Europa, e para alimentar o seu relato electoral. E aquí, nin o Goberno se atreve a nomear o verdadeiro poder que empurra desde detrás, nin a dereita ten a independencia para facelo.
Só nos queda aos pobos de Europa a cabeza fría, a memoria histórica e a empatía real, non a impostada. A de quen entende que detrás de cada persoa que cruza unha vala non hai unha ameaza, senón a consecuencia directa dun reparto colonial do mundo que nunca chegou a repararse.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
