Feijóo non sabe a lección: datos falsos, bulos e lapsus dun aspirante a presidente
Feijóo reabre o debate sobre o aborto, anuncia que eliminará o Ministerio de Igualdad e di que estudará «a viabilidade» das pensións. É un ataque frontal aos nosos dereitos fundamentais. Pero hai algo case tan grave como o que anuncia: cada vez que se senta ante un micrófono, demostra que non domina os datos dos que fala. E quen aspira a presidir o Goberno non pode improvisar coa vida da xente.
Un dato falso por entrevista
Na Cadena SER acusou o Goberno de «levarse o diñeiro dos traballadores» e de facer un «bo negocio» coa suba do salario mínimo. Segundo o seu razoamento, o traballador recibe un salario máis alto, supera o limiar do IRPF que antes non alcanzaba e comeza a tributar. Aimar Bretos tivo que lembrarlle que o salario mínimo non tributa polo IRPF, e Feijóo respondeu que «estaba exento antes», coma quen se incorpora á conversa a metade de camiño.
O máis chamativo é que nin sequera no seu partido se poñen de acordo. En 2024, o seu vicesecretario de Economía, Juan Bravo, aseguraba nunha entrevista que quen cobraba o salario mínimo xa pagaba o IRPF e que «non estaba exento». En 2025, o propio Feijóo dicía que o Goberno de Sánchez sería o primeiro da historia en someter a tributación o salario mínimo. Ou un dos dous descoñece o dato ou os datos cambian segundo convén. Ningunha das dúas opcións é presentable en alguén que quere gobernar.
A mentira das pensións, en directo
Non é un tropezo illado. En xullo de 2023, en plena campaña electoral, Feijóo afirmou que o PP sempre subira as pensións conforme ao IPC. Era falso, e repetírao ata tres veces nunha semana. Cando Silvia Intxaurrondo llo sinalou en TVE, el insistiu en que era «absolutamente correcto» e pediulle á xornalista que rectificase. Horas despois, acabou rebaixando a súa mentira a unha «afirmación inexacta». Ese mesmo día recoñeceu tamén que non era certo que Galicia fose a comunidade que menos aumentara a súa débeda.
Un traballador que se equivoca nunha orde de traballo e se empeña en non recoñecer o erro acaba na rúa. Un candidato que se equivoca coas pensións en directo, tres veces, pídelle que rectifique a quen o corrixe.
Lapsus: cando se acumulan, xa non son lapsus
Un lapsus téñeo calquera. Pero, cando se acumulan e se suman aos datos falsos, retratan alguén pouco preparado. Feijóo confundiu o título da novela de Orwell co ano en que a escribiu, e o seu equipo tivo que recoñecer o erro. Falou dunha «caverna» cando quería dicir «galerna». Situou Huelva nun mar que non baña a súa costa dous días antes das eleccións de 2023. E, sendo aínda presidente da Xunta, dixo que en Galicia se fala «español y castellano».
E sobre Galicia hai máis: en 2014, no Círculo de Economía de Barcelona, dixo que Galicia «ten moitos elementos para considerarse unha nación sen Estado». Cando deu o salto a Madrid, fixo coma se nunca o dixese, aínda que quedou gravado. O BNG lembroullo no debate de investidura de 2023.
O bulo como método: o absentismo
A dereita mestura o absentismo coas baixas por enfermidade, as vacacións e os permisos de maternidade e paternidade. Con todos eses datos revoltos, fabrica un bulo: que os traballadores non van traballar porque non queren. Quen traballamos na empresa privada sabemos como funciona: se colles moitas baixas ou chegas tarde, despídente. No Estado español, o despedimento é libre e barato, e ata as institucións europeas advertiron da desprotección dos traballadores. E aquí tamén hai que dicilo: este Goberno, máis progre que de progreso, non o cambiou. Non houbo derrogación da reforma laboral, senón maquillaxe. As cousas hai que dicilas todas, non só unha parte.
As pensións: nin con datos nin con vergoña
Feijóo, delfín de Rajoy, o presidente que deixou case baleira a hucha das pensións, dános leccións sobre a súa sustentabilidade. Nega que o PP queira tocalas, pero a súa propia portavoz dixo que «petaron» e que hai que cambiar o modelo. Cambialo por cal? Se o traballador ten que pagarse unha parte da súa propia pensión, como o fará quen non gaña 4.000 ou 5.000 euros ao mes?
E, para saber cara a onde apuntan as dereitas, abonda con mirar para Vox. José María Figaredo, o seu responsable económico, cualifica de «zombi» o sistema público e propón outro cunha parte de reparto e outra de capitalización, mediante contas individuais xestionadas por fondos. A súa proposta de rebaixa do IRPF, con 22.000 euros exentos, un 15 % ata os 70.000 e un 25 % a partir desa cantidade, custaría 85.000 millóns de euros, segundo o ministro de Facenda, e 46.000 millóns, segundo o propio Figaredo. Cando nin os autores se poñen de acordo sobre o burato que abriría a súa proposta, mal imos. E, como lembrou o ministro, quen cobra o salario mínimo non aforraría nada con esa reforma, mentres que quen gaña 100.000 euros aforraría case 19.000.
Gobernar esixe saberse os datos
Presidir un Goberno é decidir sobre sanidade, pensións, salarios e vivenda. Iso esixe estudar, preguntar e recoñecer os erros sen esconderse detrás da xornalista. Non fai falta ser de esquerdas para esixilo; abonda con ter un mínimo de respecto por quen vive do seu traballo.
A nosa saúde non é de ferro. Imos envellecer e xubilarnos, e dependemos da sanidade pública e das pensións actuais e futuras. Con ese futuro non se xoga á lixeira, e menos aínda cando quen aspira a decidir sobre el demostra que non preparou a lección.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
