María Corina Machado: Venezuela necesita solidariedade, non oportunismo político
Cando un pobo sofre unha traxedia, cando milleiros de familias o perden todo e a prioridade debería ser salvar vidas, reconstruír fogares e devolver a esperanza a quen foi golpeado pola desgraza, é cando se pon a proba a verdadeira talla moral dos dirixentes políticos.
Venezuela atravesa momentos extremadamente difíciles e, porén, algúns parecen máis preocupados por seguir librando a súa batalla política que por contribuír a aliviar o sufrimento da poboación. Durante anos escoitamos a María Corina Machado presentarse ante o mundo como a voz lexítima do pobo venezolano. Porén, son moitos os venezolanos que se preguntan que achegou realmente a súa estratexia ao benestar da maioría social.
A oposición ten todo o dereito a defender as súas ideas e a aspirar a gobernar. Iso forma parte de calquera sistema político. O que resulta lexítimo cuestionar é unha liña de actuación que apostou reiteradamente pola presión internacional, as sancións e o illamento de Venezuela. Medidas que, lonxe de golpear aos poderosos, adoitan acabar afectando a quen vive do seu salario, aos pensionistas, ás familias humildes e a quen depende duns servizos públicos xa sometidos a enormes dificultades.
Mentres o pobo venezolano necesita axuda, recursos e solidariedade internacional, continúa o espectáculo mediático de quen busca converter cada crise nunha oportunidade para reforzar a súa posición política. E esa actitude xera un rexeitamento crecente entre quen considera que a prioridade debería ser outra: axudar a Venezuela e aos venezolanos.
Hoxe o país necesita reconstrución, cooperación e estabilidade. Necesita que se levanten todos os obstáculos que dificultan a súa recuperación económica. Necesita menos consignas e máis solucións. Menos propaganda e máis compromiso real coa xente que o está pasando mal.
Porque a política debería servir para mellorar a vida das persoas, non para utilizar o seu sufrimento como arma arreboladiza. Os pobos poden soportar enormes dificultades, pero rara vez perdoan a quen intenta sacar vantaxe das súas desgrazas.
A historia acaba poñendo a cada quen no seu lugar. E cando pase o tempo, o que quedará non serán os discursos grandilocuentes nin as campañas mediáticas, senón quen estivo ao lado da xente cando máis o necesitaba e quen preferiu seguir alimentando a confrontación.
Venezuela necesita solidariedade. Necesita reconstrución. Necesita esperanza. E, sobre todo, necesita que o interese do pobo estea por riba de calquera cálculo político.
André Abeledo Fernández
