A saúde laboral non se vende: a trampa dos servizos médicos propios.
Por André Abeledo Fernández
O emprego debe servir para gañar a vida, nunca para perder a saúde física ou mental. Con todo, baixo o actual sistema económico que prioriza o beneficio sobre o ser humano, a saúde da clase traballadora converteuse nunha variable de axuste máis nos balances das grandes corporacións.
O márketing corporativo vende estabilidade e salarios competitivos, pero detrás desa fachada de cartón pedra escóndese unha realidade marcada pola presión, o control estrito e a submisión.
A trampa da xestión interna da saúde
Un dos ataques máis sutiles e perigosos aos dereitos dos traballadores é a privatización de facto da xestión das baixas médicas a través dos servizos médicos propios das grandes empresas. O que se promociona como unha vantaxe ou unha atención preferencial é, en realidade, un mecanismo de control exhaustivo.
Obxectivo económico: O propósito principal destes departamentos non é a recuperación total do empregado. A súa meta real é forzar a reincorporación rápida ao posto para reducir os índices de absentismo a calquera prezo.
Conflito de intereses: Un médico contratado directamente pola empresa responde antes ás ordes da dirección que ao código deontolóxico.
Presión psicolóxica: O cuestionamento constante das doenzas xera unha contorna de culpa que deteriora a saúde mental do persoal afectado.
A «Cultura do Esforzo» como ferramenta de submisión.
Os grandes empresarios insisten en encomiar a «cultura do esforzo». Non obstante, a experiencia sindical diaria demóstranos que esta retórica busca anular as voces críticas e os dereitos de conciliación. Foméntase un marco onde pedir unha baixa lexítima por enfermidade ou accidente laboral etiquétase como unha falta de compromiso co proxecto común.
Esta presión é especialmente sanguenta coas mulleres traballadoras, quen asumen maioritariamente os coidados familiares e ven como a conciliación se transforma nunha quimera inalcanzable.
O medo ás represalias ou á perda de complementos salariais empuxa a moitos compañeiros a traballar enfermos, cronificando lesións que se puideron evitar cun descanso adecuado.
Organización e loita nos xulgados
Fronte a esta engrenaxe de control patronal, a única alternativa eficaz é a acción colectiva e a resposta sindical firme. As grandes empresas non ceden por boa vontade; só rectifican ante a mobilización e a denuncia sistemática na Inspección de Traballo e os tribunais.
Non podemos permitir que os servizos de saúde das mutuas ou das propias empresas usurpen as funcións da sanidade pública nin que xoguen co noso benestar. A saúde dos traballadores é un dereito fundamental irrenunciable. É hora de plantar cara e exixir que se respecte a nosa dignidade, porque as nosas vidas valen moitísimo máis que as súas marxes de beneficio.
André Abeledo Fernández
