Trump quiere construir un campo de golf en Vietnam

Bajo el imperialismo, el capital adopta formas cada vez más parasitarias, como la construcción de campos de golf. El yerno de Trump, Jared Kushner, quiere construir un complejo hotelero en Albania y su hijo Eric un campo de golf en la provincia de Hung Yen, en el norte de Vietnam.

 

Este tipo de inversiones no tendrían mayor importacia, de no ser porque desplazan a los campesinos de sus tierras, con expropiaciones de tierras a precio de saldo.

El hijo de Trump presentó el proyecto en mayo del año pasado en presencia del entonces primer ministro Pham Minh Chinh, poco después de que Estados Unidos impusiera aranceles del 46 por ciento contra Vietnam.

En los últimos meses, el ayuntamiento intentó varias veces hablar con los campesinos. La mayoría de ellos aceptaron las condiciones, pero algunos se negaron a claudicar, por lo que han tenido que ser desahuciados a la fuerza.

El ayuntamiento ha obligado a dos familias de la aldea, que no aceptaron la expropiación y no entregaron sus tierras, a abandonarlas por la fuerza.

Los ayuntamientos ofrecen a las familias alrededor de 320.000 dongs por metro cuadrado, el equivalente a unos diez euros. El total resultante corresponde aproximadamente al ingreso anual para la mayor parte de los campesinos de la localidad.

En total, alrededor de cuatro billones de dongs, alrededor de 130 millones de euros, se han destinado a la compensación y reubicación. La agricultora de 46 años Khanh Huyen dijo a Bloomberg que su familia perdió 540 metros cuadrados de árboles frutales, lo que trajo hasta 100 millones de dongs, alrededor de 3.300 euros anuales. La suma ofrecida no garantiza un medio de vida permanente.

El proyecto inmobiliario está presupuestado en 1.400 millones de euros. Es propiedad del operador de parques vietnamita Kinh Bac City y la Organización Trump. En unas 900 hectáreas a lo largo del río Rojo, se construirán hoteles de lujo, complejos residenciales y varios campos de golf.

La primera fase de la construcción se completará a finales del año que viene, cuando Vietnam sea sede de la cumbre de la Comunidad Económica Asia-Pacífico con Trump como invitado especial.

El vicepresidente del Trump International Vietnam Golf & Resort Project es un vietnamita llamado Dang Nguyen Nam Anh.

La OTAN intenta atacar Moscú con decenas de drones

50 drones nazi-otanistas que se dirigían a Moscú fueron derribados por las fuerzas de defensa aérea durante la madrugada del martes, comunicó el alcalde de la capital rusa, Serguéi Sobianin, en su canal de Max.

 

Especialistas de los servicios de emergencia trabajan en los lugares donde cayeron los restos, precisó Sobianin.

A esquerda que despreza aos traballadores

A esquerda que despreza aos traballadores

Hai un clasismo evidente nas elites económicas. É algo que a clase traballadora coñece ben porque o sofre cada día. Vémolo cando un millonario fala de sacrificios mentres aumenta a súa fortuna, cando un gran empresario reclama moderación salarial mentres acumula beneficios récord ou cando os poderosos miran por enriba do ombreiro a quen levanta o país co seu traballo.

Pero o clasismo non é patrimonio exclusivo da dereita económica. Tamén existe en sectores da socialdemocracia, da esquerda progresista e desa falsa esquerda que leva décadas falando en nome dos traballadores sen contar cos traballadores. Unha esquerda de salón, acomodada, que se considera a si mesma unha elite intelectual e moral chamada a dirixir o pobo, pero que cada vez coñece menos ao pobo real.

É o vello principio do despotismo ilustrado adaptado ao século XXI: todo para o pobo, pero sen o pobo. Nada novo baixo o sol. Un pensamento profundamente burgués e profundamente clasista que considera á clase traballadora incapaz de pensar por si mesma, incapaz de organizarse por si mesma e incapaz de defender os seus propios intereses sen a tutela permanente de supostos expertos, asesores, profesionais da política ou gurús mediáticos.

Son os mesmos que falan constantemente de reducir a pobreza, de diminuír a desigualdade ou de aliviar os abusos. Como se a misión da política consistise en administrar a inxustiza para facela máis soportable. Como se a pobreza fose unha realidade inevitable que simplemente houbese que xestionar mellor.

Pero a xustiza social non consiste en repartir esmolas. A xustiza social consiste en acabar coas condicións que xeran pobreza, explotación e desigualdade. Non se trata de que haxa menos miseria. Trátase de que non exista a miseria. Non se trata de que os abusos sexan máis suaves. Trátase de acabar cos abusos.

Como dicía Eduardo Galeano, a caridade é humillante porque se exerce verticalmente e desde arriba; a solidariedade é horizontal e implica respecto mutuo. Esa diferenza explícallo todo.

Os traballadores non precisamos salvadores. Non precisamos pastores que nos conduzan nin dirixentes iluminados que nos expliquen como debemos pensar. Precisamos camaradas. Persoas que compartan as nosas preocupacións, as nosas loitas e as nosas condicións de vida. Persoas que nos consideren iguais e non simples votantes aos que mobilizar cada catro anos.

A emancipación da clase traballadora será obra da propia clase traballadora ou non será. Esa vella idea segue sendo hoxe máis actual ca nunca.

Mentres tanto, unha parte crecente da mocidade refúxiase na ultradereita. Non porque a ultradereita teña solucións reais aos seus problemas, senón porque soubo ocupar o espazo que unha esquerda desorientada deixou baleiro. Preséntase falsamente como antisistema diante de mozos e mozas que non atopan un traballo digno, que non poden acceder a unha vivenda, que encadean contratos precarios e que contemplan un futuro peor ca o dos seus pais.

A traxedia é que quen debería ter construído unha alternativa crible ao sistema acabou formando parte del. Moitos mozos xa non identifican a socialdemocracia como unha forza de transformación, senón como unha peza máis da engrenaxe. E sendo honestos, teñen motivos para pensalo.

O resultado é que fascistas, liberais, conservadores e boa parte da socialdemocracia terminan movéndose dentro duns límites marcados polos mesmos poderes económicos. As oligarquías financian, presionan, condicionan e protexen un modelo que garante os seus privilexios. O que realmente temen non é un cambio de goberno. O que temen é unha clase traballadora organizada, consciente dos seus intereses e capaz de actuar politicamente de forma independente.

Por iso a historia volve repetirse. Porque unha falsa esquerda que renunciou a transformar a sociedade abre unha vez máis as portas ao avance da ultradereita. Xa ocorreu antes e volve ocorrer agora. Os pobos que esquecen a súa historia están condenados a repetila.

«Ser novo e non ser revolucionario é unha contradición ata biolóxica». Afirmouno Salvador Allende. Aquela frase segue tendo unha enorme vixencia. O problema é que millóns de mozos non atopan hoxe unha referencia revolucionaria nin unha alternativa visible ao capitalismo que os condena á precariedade, á explotación e á incerteza permanente.

Sen conciencia de clase e sen unha esquerda que represente realmente os intereses dos traballadores, outros ocuparán ese espazo. E mentres non entendamos esta realidade, seguiremos asistindo ao mesmo espectáculo unha e outra vez: unha falsa esquerda decepcionando ao pobo e unha ultradereita aproveitando a frustración para medrar.

A tarefa segue sendo a mesma que hai cen anos: organizarse, recuperar a conciencia de clase e construír unha alternativa política que non fale polos traballadores, senón que sexa dos traballadores. Porque ninguén vai liberarnos desde arriba. Esa tarefa correspóndenos a nós mesmos.

 

André Abeledo Fernández

La izquierda que desprecia a los trabajadores

La izquierda que desprecia a los trabajadores

Hay un clasismo evidente en las élites económicas. Es algo que la clase trabajadora conoce bien porque lo sufre cada día. Lo vemos cuando un millonario habla de sacrificios mientras aumenta su fortuna, cuando un gran empresario reclama moderación salarial mientras acumula beneficios récord o cuando los poderosos miran por encima del hombro a quienes levantan el país con su trabajo.

Pero el clasismo no es patrimonio exclusivo de la derecha económica. También existe en sectores de la socialdemocracia, de la izquierda progresista y de esa falsa izquierda que lleva décadas hablando en nombre de los trabajadores sin contar con los trabajadores. Una izquierda de salón, acomodada, que se considera a sí misma una élite intelectual y moral llamada a dirigir al pueblo, pero que cada vez conoce menos al pueblo real.

Es el viejo principio del despotismo ilustrado adaptado al siglo XXI: todo para el pueblo, pero sin el pueblo. Nada nuevo bajo el sol. Un pensamiento profundamente burgués y profundamente clasista que considera a la clase trabajadora incapaz de pensar por sí misma, incapaz de organizarse por sí misma e incapaz de defender sus propios intereses sin la tutela permanente de supuestos expertos, asesores, profesionales de la política o gurús mediáticos.

Son los mismos que hablan constantemente de reducir la pobreza, de disminuir la desigualdad o de aliviar los abusos. Como si la misión de la política consistiera en administrar la injusticia para hacerla más soportable. Como si la pobreza fuera una realidad inevitable que simplemente hubiera que gestionar mejor.

Pero la justicia social no consiste en repartir limosnas. La justicia social consiste en acabar con las condiciones que generan pobreza, explotación y desigualdad. No se trata de que haya menos miseria. Se trata de que no exista la miseria. No se trata de que los abusos sean más suaves. Se trata de acabar con los abusos.

Como decía Eduardo Galeano, la caridad es humillante porque se ejerce verticalmente y desde arriba; la solidaridad es horizontal e implica respeto mutuo. Esa diferencia lo explica todo.

Los trabajadores no necesitamos salvadores. No necesitamos pastores que nos conduzcan ni dirigentes iluminados que nos expliquen cómo debemos pensar. Necesitamos camaradas. Personas que compartan nuestras preocupaciones, nuestras luchas y nuestras condiciones de vida. Personas que nos consideren iguales y no simples votantes a los que movilizar cada cuatro años.

La emancipación de la clase trabajadora será obra de la propia clase trabajadora o no será. Esa vieja idea sigue siendo hoy más actual que nunca.

Mientras tanto, una parte creciente de la juventud se refugia en la ultraderecha. No porque la ultraderecha tenga soluciones reales a sus problemas, sino porque ha sabido ocupar el espacio que una izquierda desorientada ha dejado vacío. Se presenta falsamente como antisistema ante jóvenes que no encuentran trabajo digno, que no pueden acceder a una vivienda, que encadenan contratos precarios y que contemplan un futuro peor que el de sus padres.

La tragedia es que quienes deberían haber construido una alternativa creíble al sistema han terminado formando parte de él. Muchos jóvenes no identifican ya a la socialdemocracia como una fuerza de transformación, sino como una pieza más del engranaje. Y siendo honestos, tienen motivos para pensarlo.

El resultado es que fascistas, liberales, conservadores y buena parte de la socialdemocracia terminan moviéndose dentro de unos límites marcados por los mismos poderes económicos. Las oligarquías financian, presionan, condicionan y protegen un modelo que garantiza sus privilegios. Lo que realmente temen no es un cambio de gobierno. Lo que temen es una clase trabajadora organizada, consciente de sus intereses y capaz de actuar políticamente de forma independiente.

Por eso la historia vuelve a repetirse. Porque una falsa izquierda que ha renunciado a transformar la sociedad abre una vez más las puertas al avance de la ultraderecha. Ya ocurrió antes y vuelve a ocurrir ahora. Los pueblos que olvidan su historia están condenados a repetirla.

Salvador Allende afirmó que «ser joven y no ser revolucionario es una contradicción hasta biológica». Aquella frase sigue teniendo una enorme vigencia. El problema es que millones de jóvenes no encuentran hoy una referencia revolucionaria, ni una alternativa visible al capitalismo que los condena a la precariedad, a la explotación y a la incertidumbre permanente.

Sin conciencia de clase y sin una izquierda que represente realmente los intereses de los trabajadores, otros ocuparán ese espacio. Y mientras no entendamos esta realidad, seguiremos asistiendo al mismo espectáculo una y otra vez: una falsa izquierda decepcionando al pueblo y una ultraderecha aprovechando la frustración para crecer.

La tarea sigue siendo la misma que hace cien años: organizarse, recuperar la conciencia de clase y construir una alternativa política que no hable por los trabajadores, sino que sea de los trabajadores. Porque nadie va a liberarnos desde arriba. Esa tarea nos corresponde a nosotros mismos.

 

André Abeledo Fernández 

La alternativa alemana a los aires acondicionados ante la ola de calor: una pegatina que cambia de color

MolnarSzabolcsErdely / Pixabay

Alemania ha desarrollado una alternativa de bajo costo y sin consumo eléctrico a los aires acondicionados para alertar sobre el calor peligroso en interiores: unos simples adhesivos que cambian de color cuando la temperatura sube demasiado.

 

El llamado ‘ExTrass-Hitze-Warner’, creado en el marco de un proyecto de investigación junto con la Universidad de Potsdam y la Academia Johanniter de Renania del Norte-Westfalia, está pensado para habitaciones de viviendas, residencias de ancianos, guarderías u otros espacios donde personas vulnerables no siempre perciben el riesgo.

Se trata de una pegatina redonda, de unos 9 centímetros, recubierta con pintura termocrómica que reacciona al calor. A partir de unos 28 °C, la zona negra se desvanece y aparece un aviso rojo bien visible, sin necesidad de apps, baterías ni conexión eléctrica. En la ciudad de Soest ya se están repartiendo gratuitamente a través de instituciones locales, incluso con un código QR que enlaza a consejos de protección frente al calor, en un contexto en el que las autoridades recuerdan que muchos empiezan a sufrir efectos en la salud por encima de los 28 °C y que la temperatura interior ideal no debería superar los 26 °C.

García-Page, Felipe González y la deriva de una socialdemocracia domesticada

García-Page, Felipe González y la deriva de una socialdemocracia domesticada

Hay nombres que, lejos de representar una opción de izquierdas transformadora, se han convertido en referencia habitual para la derecha y la ultraderecha cuando buscan ejemplos de un PSOE dócil, integrable y funcional al sistema. García-Page y Felipe González son, en ese sentido, dos figuras que conviene observar no solo por lo que dicen, sino por el uso político que otros hacen de sus posiciones.

No es casualidad que desde sectores del PP y de la derecha mediática se señale a García-Page como “el PSOE sensato”, el PSOE que no incomoda, el PSOE que no rompe marcos. Tampoco lo es que Felipe González, expresidente del Gobierno, haya pasado a ocupar un espacio cómodo en tertulias y encuentros donde se comparte mucho más con Aznar o Rajoy de lo que se admitiría públicamente en términos ideológicos. En política, las afinidades reales no siempre coinciden con las etiquetas partidistas.

La derecha y la ultraderecha saben perfectamente identificar a sus interlocutores más útiles dentro del adversario político. Y no es raro que aplaudan a aquellos que, desde dentro del PSOE, representan posiciones perfectamente compatibles con el consenso económico y político del sistema que dicen combatir. “Perro no come perro”, dice el refrán, y en la práctica política muchas veces se confirma.

Felipe González, que en su día se presentó como referente de la modernización socialista, ha transitado por posiciones que hoy difícilmente se distinguirían de las de la derecha tradicional. De la oposición a la OTAN a su defensa posterior, de las promesas de apoyo a la autodeterminación saharaui a una posición alineada con el statu quo internacional, o de la crítica a las puertas giratorias a su normalización posterior en la práctica política y económica. Esa evolución no es anecdótica: es sintomática de un proceso más amplio de adaptación al poder real.

Algo similar ocurre con el llamado “socialismo de baronías”, donde figuras como García-Page representan una visión del PSOE que no incomoda a los poderes económicos ni a los marcos políticos dominantes. Un PSOE que, más que alternativa, funciona como gestor del sistema con rostro socialdemócrata, pero sin voluntad de ruptura estructural.

No es extraño, por tanto, que estos perfiles sean valorados por la derecha como interlocutores válidos o incluso preferentes. Porque en ellos encuentran no una amenaza, sino una garantía de estabilidad. Y en esa lógica, determinados sectores del PSOE acaban actuando como bisagra funcional, más cerca de la gestión del consenso que de la transformación social.

El problema de fondo no es solo interno del PSOE, sino del propio sistema político: la capacidad de absorber, neutralizar y reconfigurar a aquellos espacios que en algún momento se presentaron como alternativa. Cuando eso ocurre, la frontera entre izquierda y derecha se difumina en lo esencial, aunque se mantengan los símbolos, los discursos y las siglas.

Por eso la pregunta no es solo qué representan hoy García-Page o Felipe González dentro del PSOE, sino qué tipo de proyecto político es capaz de convivir con ellos sin entrar en contradicción. Y sobre todo, qué espacio real queda para una izquierda que no se limite a administrar lo existente, sino a cuestionarlo de raíz.

Porque cuando la derecha aplaude a determinados dirigentes del PSOE, no lo hace por error. Lo hace porque sabe reconocer, dentro del adversario, aquello que ya no es realmente adversario.

 

André Abeledo Fernández

Putin advierte que Ucrania perderá territorios tras la incursión en Kursk

Captura de pantalla / YouTube

El presidente de Rusia, Vladímir Putin, advirtió este domingo que el Gobierno de Ucrania pagará por sus crímenes en la provincia de Kursk con la pérdida de territorios. En declaraciones al periodista Pável Zarubin para el programa Vesti, el mandatario declaró que el control de la región rusa es necesario para establecer una zona de seguridad y afirmó que Moscú no dará a Ucrania la oportunidad de detener el avance de sus tropas.

 

Los bombardeos de las Fuerzas Armadas ucranianas contra infraestructuras en Rusia no influyen en la situación en el frente. El objetivo principal de estas acciones es la provocación de divisiones internas en la sociedad rusa y alimentar una campaña de información orientada a hacer que el país dude de sí mismo, dijo el mandatario.

Los golpes de represalia rusos en profundidad sobre territorio ucraniano son más potentes y causan daños serios al enemigo, mientras que las autoridades rusas reconstruyen las infraestructuras atacadas rápidamente, impidiendo cambios en la línea de contacto.

Las Fuerzas Armadas de Ucrania realizaron una incursión en la provincia de Kursk el 6 de agosto de 2024. El Ejército ruso las detuvo en las zonas fronterizas y liberó la provincia en abril de 2025. A finales de ese mes, el jefe del Estado Mayor General de las Fuerzas Armadas de Rusia, Valeri Guerásimov, informó la derrota total de las tropas invasoras. Las pérdidas de las formaciones ucranianas durante la incursión ascendieron a más de 76.000 militares entre muertos y heridos.

Residentes de las zonas ocupadas por Ucrania denunciaron abusos del Gobierno de Kiev contra civiles, detallando que los combatientes ucranianos los amenazaron de muerte, atacaron áreas residenciales, dispararon contra viviendas, provocaron incendios y saquearon propiedades. El Ejército ruso descubrió posteriormente múltiples cadáveres de civiles, incluidos jubilados, con indicios de muerte violenta.

Los ataques ucranianos contra la infraestructura civil buscan que Rusia detenga, por un breve tiempo, el avance de sus tropas a lo largo de la línea de contacto. El presidente Putin señaló que Rusia no dará ninguna oportunidad de crear condiciones para negociaciones que sean beneficiosas para el enemigo.

Rusia lanzó la operación militar especial en Ucrania a finales de febrero de 2022 con el fin de proteger a la población de Donbás de un genocidio por parte del Gobierno de Kiev y atajar los riesgos de seguridad nacional que representa el avance de la OTAN hacia el este.

Los ataques con drones lanzados desde Ucrania contra objetivos militares y civiles en la retaguardia rusa han sido una práctica habitual desde el inicio del conflicto.

Artigo de advertencia: a solidariedade que non é solidariedade

Artigo de advertencia: a solidariedade que non é solidariedade

Cómpre dicir as cousas con claridade, sen eufemismos nin maquillaxes diplomáticas. Porque cando falamos de axuda humanitaria, falamos de vidas humanas, de pobos enteiros que quedaron na ruína tras catástrofes naturais ou crises profundas. E, con todo, demasiadas veces esa “axuda” non é máis ca outra forma de intervención, control ou negocio xeopolítico.

O caso de Haití é un exemplo que debería servir de advertencia permanente. Tras o devastador terremoto, o país quedou destruído. Chegaron tropas estranxeiras, chegaron organismos internacionais, chegaron promesas de reconstrución. Pero Haití, anos despois, segue atrapado na pobreza estrutural, na inestabilidade e na dependencia. A presenza prolongada de forzas estranxeiras e de estruturas da ONU non se traduciu en soberanía nin en reconstrución real, senón nunha xestión que, na práctica, non devolveu ao pobo haitiano o control do seu propio destino. E iso obriga a unha pregunta incómoda: se a axuda era para reconstruír, por que o resultado foi outro?

Por iso hai que mirar con extrema cautela calquera anuncio de “axuda humanitaria” cando vén acompañado dos mesmos actores que contribuíron, directa ou indirectamente, a debilitar economicamente a outros países mediante sancións, bloqueos ou presións constantes.

Cando Estados Unidos anuncia partidas de 150 millóns de dólares, cómpre poñer as cifras en contexto. Non porque a axuda non teña valor simbólico ou puntual, senón porque resulta insignificante fronte ao impacto económico que xeran anos de sancións, restricións financeiras e asfixia comercial. Falar de axuda mentres se mantén un sistema que impide a normal recuperación económica é, como mínimo, unha contradición difícil de xustificar. E en termos políticos, para moitos pobos, percíbese como unha forma de cinismo estrutural.

O mesmo acontece cando outros actores internacionais se presentan como benefactores humanitarios mentres sosteñen políticas que bloquean ou dificultan a chegada de axuda real a terceiros pobos en conflito. Non se pode falar de solidariedade nun lugar mentres noutro se contribúe ao sufrimento mediante o bloqueo de subministracións básicas, medicinas ou asistencia humanitaria. Esa dobre vara de medir erosiona calquera credibilidade moral.

O problema de fondo é que a axuda humanitaria, en demasiadas ocasións, deixa de ser un acto de solidariedade para converterse nunha ferramenta de influencia. E cando iso ocorre, deixa de ser neutral. Deixa de ser axuda en sentido estrito.

A historia recente está chea de exemplos onde a intervención externa, baixo a bandeira da cooperación, non significou reconstrución real, senón reconfiguración política e económica en función de intereses alleos. Haití é un deles, pero non o único.

Por iso é necesario levantar a voz cando se anuncian novas “misións humanitarias” que veñen acompañadas de sancións, bloqueos ou dobres estándares. Non se trata de rexeitar a axuda en si, senón de esixir coherencia. Porque a solidariedade non pode ser selectiva, nin pode empregarse como ferramenta de presión xeopolítica.

Os pobos non precisan salvadores externos que chegan e marchan deixando as estruturas intactas de dependencia. Precisan respecto, soberanía e a posibilidade real de se reconstruíren sen condicionamentos nin tutelas disfrazadas de altruísmo.

E sobre todo, precisan que non se lles tome o pelo unha e outra vez con discursos humanitarios que, cando se miran de preto, demasiado a miúdo agochan intereses moi distintos.

 

André Abeledo Fernández

Artículo de advertencia: la solidaridad que no es solidaridad

Artículo de advertencia: la solidaridad que no es solidaridad

Conviene decir las cosas con claridad, sin eufemismos ni maquillajes diplomáticos. Porque cuando hablamos de ayuda humanitaria, hablamos de vidas humanas, de pueblos enteros que han quedado en la ruina tras catástrofes naturales o crisis profundas. Y sin embargo, demasiadas veces esa “ayuda” no es más que otra forma de intervención, control o negocio geopolítico.

El caso de Haití es un ejemplo que debería servir de advertencia permanente. Tras el devastador terremoto, el país quedó destruido. Llegaron tropas extranjeras, llegaron organismos internacionales, llegaron promesas de reconstrucción. Pero Haití, años después, sigue atrapado en la pobreza estructural, en la inestabilidad y en la dependencia. La presencia prolongada de fuerzas extranjeras y de estructuras de la ONU no se tradujo en soberanía ni en reconstrucción real, sino en una gestión que, en la práctica, no devolvió al pueblo haitiano el control de su propio destino. Y eso obliga a una pregunta incómoda: si la ayuda era para reconstruir, ¿por qué el resultado ha sido otro?

Por eso hay que mirar con extrema cautela cualquier anuncio de “ayuda humanitaria” cuando viene acompañado de los mismos actores que han contribuido, directa o indirectamente, a debilitar económicamente a otros países mediante sanciones, bloqueos o presiones constantes.

Cuando Estados Unidos anuncia partidas de 150 millones de dólares, conviene poner las cifras en contexto. No porque la ayuda no tenga valor simbólico o puntual, sino porque resulta insignificante frente al impacto económico que generan años de sanciones, restricciones financieras y asfixia comercial. Hablar de ayuda mientras se mantiene un sistema que impide la normal recuperación económica es, como mínimo, una contradicción difícil de justificar. Y en términos políticos, para muchos pueblos, se percibe como una forma de cinismo estructural.

Lo mismo ocurre cuando otros actores internacionales se presentan como benefactores humanitarios mientras sostienen políticas que bloquean o dificultan la llegada de ayuda real a terceros pueblos en conflicto. No se puede hablar de solidaridad en un lugar mientras en otro se contribuye al sufrimiento mediante el bloqueo de suministros básicos, medicinas o asistencia humanitaria. Esa doble vara de medir erosiona cualquier credibilidad moral.

El problema de fondo es que la ayuda humanitaria, en demasiadas ocasiones, deja de ser un acto de solidaridad para convertirse en una herramienta de influencia. Y cuando eso ocurre, deja de ser neutral. Deja de ser ayuda en sentido estricto.

La historia reciente está llena de ejemplos donde la intervención externa, bajo la bandera de la cooperación, no ha significado reconstrucción real, sino reconfiguración política y económica en función de intereses ajenos. Haití es uno de ellos, pero no el único.

Por eso es necesario levantar la voz cuando se anuncian nuevas “misiones humanitarias” que vienen acompañadas de sanciones, bloqueos o dobles estándares. No se trata de rechazar la ayuda en sí, sino de exigir coherencia. Porque la solidaridad no puede ser selectiva, ni puede usarse como herramienta de presión geopolítica.

Los pueblos no necesitan salvadores externos que llegan y se marchan dejando las estructuras intactas de dependencia. Necesitan respeto, soberanía y la posibilidad real de reconstruirse sin condicionamientos ni tutelas disfrazadas de altruismo.

Y sobre todo, necesitan que no se les tome el pelo una y otra vez con discursos humanitarios que, cuando se miran de cerca, demasiado a menudo esconden intereses muy distintos.

 

André Abeledo Fernández

«No se puede cortar de un día para otro»: Un ‘hub’ español pide frenar el veto al GNL ruso

Anderson Martins / Pexels

El director del puerto de Bilbao, Iván Jiménez, sostiene que la Unión Europea debería retrasar su prohibición prevista para el 2027 sobre el gas natural licuado ruso y advirtió que, si se aplica sin margen, el bloque corre el riesgo de volverse demasiado dependiente de Estados Unidos.

 

En una entrevista con el Financial Times, Jiménez abogó por la reducción de las importaciones de gas ruso, pero remarcó que «no se puede hacerlo de un día para otro«.

Su advertencia llega en un momento en que las importaciones europeas de GNL ruso han aumentado tras la crisis en Oriente Medio. La prohibición, que afectará a los contratos de GNL a partir del 1 de enero de 2027, es el resultado de años de negociaciones entre responsables europeos para cortar por completo los combustibles fósiles rusos en el marco de sus sanciones contra Moscú.

España ilustra la complejidad del debate. Aunque su principal fuente de gas procede de gasoductos desde Argelia, Rusia aportó el 27,8 % del suministro español en mayo de este año, un 58,5 % más que en mayo del 2025, según datos de Enagás.

«La calidad del gas ruso es buena»

Jiménez comentó que hay incertidumbre sobre si el veto al gas ruso se implementará por completo. También señaló que los importadores probablemente intentarán adquirir «tanto como sea posible» antes de que la medida entre en vigor, reconociendo que «la calidad del gas ruso es buena» y que, en precio, suele ser más barato que el gas procedente de Estados Unidos.

En ese sentido, sostuvo que Donald Trump presionará para mantener la prohibición al gas ruso por las pérdidas que su importación por parte de los países europeos supondría para las exportaciones estadounidenses, pero pidió que la UE «sea más fuerte» y decida en función de «lo que es bueno» para el bloque comunitario en este momento.

Últimas noticias

Las entradas de gas ruso por el puerto de Bilbao superan el 59 por...

En los primeros cinco meses de este año, las entradas de gas ruso por el puerto de Bilbao subieron al 59 por cien, mientras que las de gas estadounidense descendieron al 40 por cien. El director del puerto, Iván Jiménez, lo explicó al Financial Times diciendo que el gas ruso es más barato que el procedente de Estados Unidos. Jiménez considera que la Unión Europea debería autorizar las importaciones de ruso para garantizar los suministros y la excesiva dependencia del gas estadounidense.

La advertencia de la NASA sobre China que pincha el ‘orgullo’ de EE.UU.

Pekín desarrolla su programa espacial a una velocidad fenomenal y pronto podría desplazar a EE.UU. del liderazgo en este ámbito, algo que Washington no está dispuesto a permitir.

España. Los trabajadores de Correos en lucha

Huelga en los centros de trabajo de Correos de la Comunidad de Madrid. La Confederación General del Trabajo (CGT) ha convocado huelga en todos los centros y turnos de trabajo de la compañía postal pública en la comunidad autónoma entre el 1 de julio y el 30 de septiembre.

El capitalismo no tiene más futuro que la guerra y la economía de guerra

Desde su fundación, la OTAN se ha tenido que reinventar repetidamente. No siempre ha justificado su existencia con los mismos pretextos. Primero tuvo que defender al mundo libre de la amenaza soviética y comunista, que intentaban expandirse, según la propaganda de la época.

Fico da su fórmula para salvar Europa, y tiene que ver con Rusia

Además, el primer ministro de Eslovaquia explica las razones inesperadas de la rusofobia entre las élites europeas.